Μια μέρα, ένα κοχύλι αποφάσισε πως πλέον δεν ήθελε να είναι κοχύλι, επειδή μόλις έβγαζαν το μαργαριτάρι από το κοχύλι, εκείνο πλέον δεν ήταν σημαντικό. Έτσι πήγε στη μάγισσα της θάλασσας και της είπε:
“Δεν θέλω να είμαι κοχύλι πλέον.”
Και εκείνη το ρώτησε:
“Τότε, τι θέλεις να είσαι;”
“Δεν ξέρω, κάτι που να αξίζει,” της απάντησε.
“Και ποιος σου είπε ότι δεν αξίζεις;” τον ρώτησε.
Το κοχύλι κατέβασε ντροπαλά το καπάκι του.
“Όλοι μόλις πάρουν το μαργαριτάρι, με πετάνε.”
Η μάγισσα χαμογέλασε.
“Έλα να σου δείξω κάτι,” του είπε.
Με ένα κύμα που έσκασε, τον οδήγησε σε ένα βυθό γεμάτο πλάσματα.
Ένα καβούρι κοιμόταν μέσα σε ένα άδειο κοχύλι.
Ένα ψαράκι κρυβόταν για να προστατευτεί.
Ένα αστεράκι θάλασσας είχε φτιάξει το σπίτι του εκεί.
“Βλέπεις;” είπε η μάγισσα.
“Όταν νομίζεις πως δεν αξίζεις, απλώς δεν κοιτάς σωστά.
Η Μάγισσα δεν είπε τίποτα άλλο. Το κύμα επέστρεψε το κοχύλι πίσω στη θέση του.
Και εκείνο για πρώτη φορά δεν φοβήθηκε να μείνει άδειο.