Πρωτότυπες Ιστορίες

Ο Μπρούνο ήταν ένα σκαντζοχοιράκι που πάντα ονειρευόταν να γίνει μεγάλος ζωγράφος. Όταν έμαθε πως θα γινόταν διαγωνισμός ζωγραφικής, αποφάσισε να βάλει τα δυνατά του. Παρακάλεσε τη μαμά του να του αγοράσει έναν καμβά και χρώματα. «Θα ζωγραφίσω το δάσος», σκέφτηκε. Τι τέλεια ιδέα! Ζούσε εκεί, το γνώριζε απέξω· κάθε δέντρο, κάθε λουλούδι, ακόμη και […]

Η Κίκα ήταν ένα μικρό αλεπουδάκι που ζούσε με την οικογένειά του στην άκρη του δάσους. Ένα από τα πιο μεγάλα της όνειρα ήταν να δει τη λίμνη στην άλλη άκρη του δάσους, εκεί όπου φύτρωναν λουλούδια που έλαμπαν μόνο υπό το φως του φεγγαριού. Ο μεγαλύτερος αδερφός της τής είχε κόψει κάποτε ένα για

Στο χωριό των δράκων ζούσε ο Ρόυ, ένας μικρός κόκκινος δράκος που όμως έβγαζε την πιο μεγάλη φωτιά από όλους. Ειδικά όταν θύμωνε —κάτι που συνέβαινε πολύ συχνά— η φλόγα του γινόταν τεράστια. Γι’ αυτό και στο χωριό τον φώναζαν “Ρόυ ο Θυμωριάρης”. Αλλά τον Ρόυ δεν τον ένοιαζε καθόλου. “Ζηλεύουν” σκεφτόταν με καμάρι. Πίστευε πως η φωτιά του

Υπήρχε κάποτε ένα μικρό αστέρι.  Του άρεσε πολύ να βρίσκεται στον ουρανό. Ειδικά όταν ήταν μέρα. Από την ψηλή του θέση στον ουρανό, μπορούσε να βλέπει τα πάντα λουσμένα στο φως και όλα του φαίνονταν πανέμορφα. Όμως, η χαρά του δεν κράταγε πολύ. Καθώς η μέρα μίκραινε, το σκοτάδι άπληστα σκέπαζε τον κόσμο, μέχρι που

Αυτή είναι η ιστορία της Σεβαστιανής —μιας γυναίκας που έμοιαζε να ’χει ξεχαστεί από τον κόσμο,μα τελικά θύμισε σε όλους πως ακόμη και η πιο μικρή πράξη καλοσύνης μπορεί να μετακινήσει κάτι ολόκληρο μέσα μας. Ο κρύος αέρας περνούσε ανάμεσα στα σπίτια και τα δέντρα έτριζαν χαμηλόφωνα. Η πρωινή λιακάδα απλωνόταν στις οροφές με μια

Ο Ανδρέας ήταν ένα συνηθισμένο παιδί, μόνο που είχε ένα ασυνήθιστο χάρισμα:μπορούσε να βλέπει τις λέξεις που ένιωθαν οι άνθρωποι, πριν καν τις πουν. Οι άσχημες λέξεις ήταν σκοτεινές, βαριές, καμιά φορά και τσαλακωμένες·οι όμορφες όμως έλαμπαν με χρώματα που δεν υπήρχαν στον κόσμο των μεγάλων. Από όλες, η αγαπημένη του ήταν το «ευχαριστώ».Ήταν μια

Μια μέρα, ένα κοχύλι αποφάσισε πως πλέον δεν ήθελε να είναι κοχύλι, επειδή μόλις έβγαζαν το μαργαριτάρι από το κοχύλι, εκείνο πλέον δεν ήταν σημαντικό. Έτσι πήγε στη μάγισσα της θάλασσας και της είπε: “Δεν θέλω να είμαι κοχύλι πλέον.” Και εκείνη το ρώτησε: “Τότε, τι θέλεις να είσαι;” “Δεν ξέρω, κάτι που να αξίζει,”

«Από όλα τα δώρα που φτάνουν κάθε χρόνο στο Χωριό μας, εκείνα που αγαπώ περισσότερο είναι όσα δεν γράφουν επάνω όνομα αποστολέα.Γιατί αυτά δεν έρχονται με έλκηθρα — αλλά ταξιδεύουν σιωπηλά, από καρδιά σε καρδιά.» Ήταν τα πρώτα Χριστούγεννα της Αγγελικής στο καινούριο της σπίτι. Η μυρωδιά φρεσκοψημένων μπισκότων ταξίδευε από την κουζίνα στο σαλόνι.

Αυτή είναι η ιστορία ενός δέντρου που έμαθε πως η λάμψη δεν βρίσκεται στα φώτα — αλλά στις καρδιές που ξέρουν να αγαπούν. Το θυμάμαι σαν χθες. Ήταν η χρονιά που ακόμα και τα στολίδια έμοιαζαν κουρασμένα. Κι όμως, εκείνο το ξεχασμένο δέντρο κατάφερε να ξαναγεννήσει τα Χριστούγεννα… στο Χωριό μας. Σε μια ξεχασμένη γωνιά

Αυτή είναι η ιστορία του Μάρκου, ενός παλιού, γέρικου γαϊδουριού που έμαθε σε όλους μας πως η καλοσύνη δεν χρειάζεται φτερά για να κάνει θαύματα. Ήμουν εκεί, εκείνη τη νύχτα που το χιόνι σκέπασε το Χωριό των Χριστουγέννων και το μικρότερο φως γεννήθηκε μέσα στο σκοτάδι. Η νύχτα ήταν κρύα και το χιόνι έπεφτε ασταμάτητα.