Ο καμβάς του Μπρούνο

Ο Μπρούνο ήταν ένα σκαντζοχοιράκι που πάντα ονειρευόταν να γίνει μεγάλος ζωγράφος. Όταν έμαθε πως θα γινόταν διαγωνισμός ζωγραφικής, αποφάσισε να βάλει τα δυνατά του. Παρακάλεσε τη μαμά του να του αγοράσει έναν καμβά και χρώματα.

«Θα ζωγραφίσω το δάσος», σκέφτηκε. Τι τέλεια ιδέα! Ζούσε εκεί, το γνώριζε απέξω· κάθε δέντρο, κάθε λουλούδι, ακόμη και τις αποχρώσεις κάθε φύλλου είχε απομνημονεύσει.

Μετά από κάποιες μέρες, ο Μπρούνο κοίταξε τον καμβά του.

«Ουάου», σκέφτηκε, «καλά τα πήγα!». Εντάξει, δεν ήταν ακριβώς το ίδιο με το δάσος, αλλά ήταν αρκετά καλό.

Όταν πήγε στον χώρο του διαγωνισμού, τοποθέτησε τον καμβά του στο κέντρο με πολλή περηφάνια. Ο τόπος άρχισε να κατακλύζεται και από άλλα ζωάκια του δάσους με τους δικούς τους καμβάδες. Ο Μπρούνο άρχισε να νιώθει λίγο στρεσαρισμένος.

«Τι ζωγράφισαν όλοι αυτοί;» ψιθύρισε στον εαυτό του.

Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος, η περιέργειά του τον νίκησε. Πηγε εκεί που ήταν η έκθεση και κοίταξε τους υπόλοιπους καμβάδες. Το στομάχι του σφίχτηκε. Ξεροκατάπιε.

«Μα αυτά είναι υπέροχα», ψιθύρισε. Μετά κοίταξε προς τον δικό του καμβά και χαμήλωσε το βλέμμα. «Τι ανόητος που ήμουν», σκέφτηκε. «Νόμιζα ότι είχα ζωγραφίσει κάτι καλό. Η ζωγραφιά μου δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτά που βλέπω».

Ο Μπρούνο πήρε τον καμβά του και άρχισε να τρέχει. Καθώς έτρεχε, τα μάτια του έτσουζαν και δεν έβλεπε καλά· κάτι του θόλωνε την όραση. Σταμάτησε για να τα σκουπίσει.

«Μα γιατί κλαιω;» ρώτησε τον εαυτό του.

Για κάποιες μέρες, κλείστηκε στο δωμάτιό του. Η μαμά και ο μπαμπάς του τον ρώτησαν γιατί πέταξε τον καμβά του.

«Κατάλαβα πως δεν μου αρέσει να ζωγραφίζω», είπε και βγήκε από την πόρτα για να παίξει με τους φίλους του. Πάντα ήταν καλός στον αθλητισμό, αν και δεν του άρεσε και τόσο.

Για κάποιο καιρό, ο Μπρούνο δεν ξαναάγγιξε πινέλο. Ακόμη και όταν ήρθε ο αγαπημένος του ζωγράφος για να δείξει τα έργα του, δεν πήγε να τον δει. Μια μέρα, καθώς επέστρεφε στο σπίτι από το σχολείο, εντόπισε στο κέντρο του δάσους ένα κουνέλι. Μπροστά του είχε έναν καμβά και ζωγράφιζε. Ο Μπρούνο ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται. Χωρίς να το καταλάβει, τα πόδια του τον οδήγησαν εκεί.

«Τι ζωγραφίζεις;» ρώτησε το κουνέλι.

Το κουνέλι τον κοίταξε πίσω από τον καμβά: «Έλα να δεις».

Ο Μπρούνο πλησίασε με αργά βήματα. Αντίκρισε ένα υπέροχο έργο και δεν μπορούσε παρά να το θαυμάσει.

«Είναι υπέροχο», ψιθύρισε.

«Έτσι λες;» του απάντησε το κουνέλι.

Ο Μπρούνο τον κοίταξε ενοχλημένος. «Φυσικά», σκέφτηκε, «μόνο κάποιος που ζωγραφίζει τόσο καλά θα ρωτούσε κάτι τέτοιο». Το μυαλό του πήγε στη ζωγραφιά που είχε πετάξει.

Το κουνέλι γέλασε. «Ξέρεις, κάποτε ούτε το πινέλο δεν μπορούσα να κρατήσω σωστά».

«Αλήθεια;» ρώτησε ο Μπρούνο.

Το κουνέλι ξαναγέλασε. «Αν έβλεπες τις ζωγραφιές μου τότε, θα γελούσες. Ήταν πολύ αστείες. Μια φορά προσπάθησα να ζωγραφίσω το πορτρέτο μου».

«Και πώς ήταν;» ρώτησε ο Μπρούνο.

«Ας πούμε πως δεν μου έμοιαζε καθόλου. Δεν έμοιαζε καν με κουνέλι!»

«Μα τώρα ζωγραφίζεις πολύ καλά», του είπε ο Μπρούνο.

«Τώρα ναι», είπε το κουνέλι περήφανα. «Αλλά προσπάθησα πολύ. Κανείς δεν μαθαίνει χωρίς να κάνει άσχημες πρώτες προσπάθειες».

Όταν ο Μπρούνο έφτασε στο σπίτι, ήταν απορροφημένος στις σκέψεις του. Το βράδυ η μαμά του τον ρωτησε αν ήταν καλά. Η καρδιά του σκίρτησε και η ελπίδα του αναζωπυρώθηκε.

«Ίσως», σκέφτηκε, «ίσως αν προσπαθήσω ξανά… Μαμά», είπε, «νομίζεις ότι θα μπορούσα να γίνω καλός ζωγράφος;».

«Ποτέ δεν θα το μάθεις αν δεν προσπαθήσεις», του είπε χαμογελώντας η μαμά του.

Από τότε ο Μπρούνο άρχισε να εξασκείται στη ζωγραφική όποτε είχε χρόνο. Η μαμά του του είχε πάρει χαρτί και χρώματα. Στην αρχή τίποτα δεν του έβγαινε καλό, όμως σιγά σιγά πρόσεξε ότι άρχισε να βελτιώνεται. Πράγματα που του φαίνονταν δύσκολα αρχικά, τώρα τα ζωγράφιζε με ευκολία. Το κουνέλι έγινε ο δάσκαλός του και του έμαθε πολλά.

«Ξέρεις, υπάρχει πάλι διαγωνισμός», του είπε μια μέρα το κουνέλι. Ο Μπρούνο ξεροκατάπιε. Δεν μπορούσε να ξεχάσει την απογοήτευση που ένιωσε κάποτε. «Γιατί δεν συμμετέχεις;» συνέχισε το κουνέλι.

«Νομίζεις ότι θα τα καταφέρω;».

«Έχεις βελτιωθεί πολύ», του απάντησε εκείνο.

Ο Μπρούνο αποφάσισε να συμμετάσχει. Την ημέρα του διαγωνισμού έστησε τον καμβά του, αλλά δεν πήγε να δει τις άλλες ζωγραφιές.

«Έκανα το καλύτερο που μπορούσα», σκέφτηκε. «Και αν δεν κερδίσω αυτή τη φορά, απλώς θα συνεχίσω μέχρι να τα καταφέρω».

Λίγο αργότερα, ο Μπρούνο έτρεχε προς το σπίτι με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη. Μόλις πλησίασε, η πόρτα άνοιξε. Εκεί βρίσκονταν η μαμά και ο μπαμπάς του.

«Μαμά, μπαμπά, κοιτάξτε, κέρδισα!» τους είπε, δείχνοντάς τους το βραβείο. Οι γονείς του τον αγκάλιασαν σφιχτά. Ο Μπρούνο συνέχισε να ζωγραφίζει. Πλέον, κάθε φορά που δεν ζωγράφιζε κάτι καλά, το έβλεπε ως μια ευκαιρία να γίνει ακόμη καλύτερος.