Η Κίκα και η μαγική λίμνη

Η Κίκα ήταν ένα μικρό αλεπουδάκι που ζούσε με την οικογένειά του στην άκρη του δάσους. Ένα από τα πιο μεγάλα της όνειρα ήταν να δει τη λίμνη στην άλλη άκρη του δάσους, εκεί όπου φύτρωναν λουλούδια που έλαμπαν μόνο υπό το φως του φεγγαριού.

Ο μεγαλύτερος αδερφός της τής είχε κόψει κάποτε ένα για να της το χαρίσει.

«Κλείσε τα μάτια!» της είχε πει με ενθουσιασμό.

Όταν όμως η Κίκα τα άνοιξε, αντίκρισε ένα μαραμένο λουλούδι.

«Μα γιατί;» αναρωτήθηκε ο αδερφός της. «Όλη τη νύχτα έλαμπε!».

Τελικά, οι χελώνες της λίμνης τούς εξήγησαν πως αν κόψεις αυτό το λουλούδι και ξημερώσει, μαραίνεται αμέσως. «Θα σε πάω κάποια στιγμή να τα δεις από κοντά», της είχε υποσχεθεί ο αδερφός της, όμως αργότερα μετακόμισε και η Κίκα δεν πρόλαβε να πάει ποτέ.

«Θα πάω μόνη μου!» σκέφτηκε αποφασιστικά. Πλέον ένιωθε ότι είχε μεγαλώσει· ήταν άλλωστε η ψηλότερη από όλα τα αλεπουδάκια της ηλικίας της. Όταν το είπε στη μαμά της, εκείνη την κοίταξε με πολλή υπομονή.

«Είσαι ακόμα μικρή για να διασχίσεις το δάσος μόνη σου, ειδικά τη νύχτα. Όταν ο μπαμπάς επιστρέψει σε λίγες μέρες, θα πάμε όλοι μαζί».

«Μα αυτό αργεί πολύ!» είπε η Κίκα σταυρώνοντας τα χέρια της. Η μαμά της τής χάιδεψε το κεφάλι: «Κάνε λίγη υπομονή. Λίγες μέρες έμειναν μόνο», της είπε χαμογελώντας.

«Εντάξει», ψιθύρισε η Κίκα.

Το βράδυ όμως, καθώς ξάπλωνε, η σκέψη του μαραμένου λουλουδιού γύρισε στο μυαλό της. «Γιατί πρέπει να περιμένω;» μουρμούρισε. Οι λίγες μέρες τής φαίνονταν αιώνας. Κι αν ο μπαμπάς ήταν κουρασμένος; Κι αν τελικά δεν πήγαιναν; «Είναι άδικο», σκέφτηκε.

Το επόμενο πρωί, η Κίκα έφαγε όλο το πρωινό της και έδειχνε πολύ χαρούμενη. Πήγε στο σχολείο με τα άλλα αλεπουδάκια, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ στο σπίτι. Είχε αποφασίσει να πάει μόνη της στη λίμνη.

Η μαμά της, που ετοίμαζε το μεσημεριανό, κοίταζε συνεχώς το ρολόι. «Μα πού είναι η Κίκα;» αναρωτιόταν ανήσυχη, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο. Οι ώρες περνούσαν και η ανησυχία της μεγάλωνε. Αποφάσισε να βγει να την ψάξει. Σε λίγο θα βράδιαζε. Πήρε μαζί της λίγο φαγητό και, καθώς πήγαινε να πάρει το κουτί με τα αγαπημένα μπισκότα της Κίκας, είδε ένα σημείωμα.

Με τρεμάμενα χέρια διάβασε: «Μαμά, θα πάω στη λίμνη να δω τα λουλούδια και θα γυρίσω αμέσως. Μην ανησυχείς». Το σημείωμα έπεσε από τα χέρια της και η μητέρα της έτρεξε έξω από το σπίτι, παίρνοντας το μονοπάτι για τη μαγική λίμνη.

Στο μεταξύ, η Κίκα κοίταζε μαγεμένη τα λουλούδια που έφεγγαν στο σκοτάδι. «Ουάου! Τι πανέμορφα που είναι!» ψιθύρισε. Ένιωθε τόσο περήφανη που τα κατάφερε. Όταν όμως πήρε τον δρόμο του γυρισμού, τα πράγματα άλλαξαν. Το φεγγάρι ήταν ολόστρογγυλο, αλλά καθώς προχωρούσε, τα δέντρα πύκνωναν και περίεργοι ήχοι ακούγονταν γύρω της.

Η Κίκα άρχισε να φοβάται. Περπατούσε για ώρα, αλλά όλα της έμοιαζαν ίδια: τα δέντρα, τα θάμνα, οι σκιές. Δεν μπορούσε να βρει το κεντρικό μονοπάτι. «Δεν γίνεται… έχω χαθεί», είπε με τρεμάμενη φωνή. Το δάσος φάνταζε πια τρομακτικό. «Μαμά, χάθηκα!» φώναξε με δάκρυα στα μάτια. Κάθισε κάτω από ένα δέντρο και άρχισε να κλαίει σιγανά. Ένιωθε τόσο μόνη…

Ξαφνικά, άκουσε βήματα στο χόρτο. Η Κίκα πετάχτηκε πάνω. Τα βήματα πλησίαζαν.

«Κίκα;» ακούστηκε μια γνώριμη, τρεμάμενη φωνή.

«Μαμά!» φώναξε το αλεπουδάκι και έτρεξε στην αγκαλιά της. «Φοβήθηκα πολύ, μαμά!». «Είσαι καλά, παιδί μου; Χτύπησες;» τη ρώτησε η μητέρα της σφίγγοντάς την πάνω της.

«Είμαι καλά… συγγνώμη μαμά. Δεν έπρεπε να έρθω μόνη μου».

Εκείνη τη στιγμή, η Κίκα ένιωσε κάτι που δεν το είχε προσέξει πριν: η αγκαλιά της μαμάς της ήταν πιο φωτεινή και από τα λουλούδια της λίμνης. Μαζί, πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Την επόμενη μέρα, η Κίκα υποσχέθηκε πως θα προσπαθούσε να έχει περισσότερη υπομονή, γιατί τώρα πια ήξερε πως η μαμά της ποτέ δεν ήθελε να της στερήσει τη μαγεία, αλλά για να την κρατήσει ασφαλή ώστε να μπορεί να τη χαίρεται.