Τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο μια γιορτή.
Είναι μια υπενθύμιση.
Μας θυμίζουν πως, όσο κι αν μεγαλώνουμε, υπάρχει μέσα μας μια ανάγκη που δεν αλλάζει:
να νιώθουμε ζεστασιά, να ανήκουμε κάπου, να πιστεύουμε πως η καλοσύνη έχει ακόμα θέση στον κόσμο.
Ίσως γι’ αυτό, αυτές τις μέρες, επιστρέφουμε ξανά και ξανά στα παραμύθια.
Όχι από συνήθεια, αλλά από ανάγκη.
Τα παραμύθια μιλούν εκεί που οι εξηγήσεις δεν φτάνουν.
Μιλούν για την αγάπη χωρίς όρους, για την ελπίδα που επιμένει, για μικρές πράξεις που αλλάζουν περισσότερα απ’ όσα φαίνονται.
Δεν διδάσκουν. Θυμίζουν.
Στις ιστορίες, ένα αντικείμενο μπορεί να γίνει καταφύγιο.
Ένα ταξίδι μπορεί να γίνει παρηγοριά.
Και κάτι φαινομενικά μικρό μπορεί να κουβαλά μέσα του μια μεγάλη αλήθεια.
Όπως και τα Χριστούγεννα.
Δεν χρειάζονται υπερβολές για να υπάρξει μαγεία.
Χρειάζεται μια ιστορία ειπωμένη χαμηλόφωνα.
Ένα παιδί που ακούει.
Ένας μεγάλος που θυμάται.
Τα παραμύθια, αυτές τις μέρες, δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι γέφυρες.
Μας ενώνουν με όσα έχουμε ανάγκη να ξαναδούμε:
την ανθρωπιά, τη φροντίδα, την προσφορά χωρίς αντάλλαγμα.